Ο Δημήτρης Γιώτης είναι ένας ηθοποιός που έχει υποδυθεί αμέτρητους θεατρικούς ρόλους. Ωστόσο πίσω από τις αθώους  ονειροπόλους ήρωες που μπορεί να ερμηνεύσει, κρύβεται ένας ιδιαίτερα προσγειωμένος άνθρωπος. Ένας ηθοποιός που υπηρετεί την τέχνη του, δεν ζει απ το θέατρο αλλά για το θέατρο.

Από τον Βαγγέλη Κατσιαβό.


Από τι ηλικία ήθελες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Πιτσιρίκι 5 ετών το πρωτοείπα και δεν απ έκλεινα ποτέ. Μου φάνταζε στα μάτια μου κάτι μαγικό, μουσικές, φώτα, χρώματα…ήθελα να παίζω και να ζω πολλές ζωές, διαφορετικές, ίσως να παρέτεινα το »παχνίδι». Μ΄ άρεσε και μ΄ αρέσει η όλη διαδικασία, ντύνεσαι, ετοιμάζεσαι και περιμένεις τον κόσμο να τον »ταξιδέψεις». Κάθε μέρα μια γιορτή! Κάθε μέρα ένα ξεχωριστό ταξίδι.
Με βάση τα σημερινά δεδομένα και την κρίση που επικρατεί στον χώρο του θεάματος αν γυρνούσες πίσω τον χρόνο θα επέλεγες και πάλι να γίνεις ηθοποιός;
Ηθοποιός γεννιέσαι δεν γίνεσαι! Η κρίση και η ανασφάλεια είναι μέρος της ζωής μας. Από θέατρο σε θέατρο, από γύρισμα σε πρόβα, από εκπομπή σε πλατό, ένα τρέξιμο διαρκώς με αντιξοότητες, πισώπλατες μαχαιριές, »κατινιές» όμως έμαθα να κοιτάω μπροστά. Αν κάτσω και χάσω ενέργεια και σκέψεις τι λένε οι άλλοι θα χάσω το στόχο μου, τη ζωή μου! Είμαι ταγμένος γι αυτό. Κανείς »φυσιολογικός» άνθρωπος δεν ζει ανάμεσά μας. Πες μου εσύ ποιός φυσιολογικός άνθρωπος φτάνει εβδομήντα ετών και έχει την αγωνία της έκθεσης και της αποδοχής; » Πως ήμουν;»…Έχει μια σχιζοφρένεια όλο αυτό. Αλλά είναι η ζωή μου! Δεν ξέρω, δεν μπορώ να με φανταστώ σε κάτι άλλο, σίγουρα μπορώ να κάνω, κι αν τα φέρει έτσι η ζωή δεν κολλάω, θα το κάνω και καλά γιατί είμαι τελειομανής, αλλά η ψυχή μου θα ναι στο θέατρο. Η ανάσα και η αναπνοή μου. Ξέρεις για να καταλάβεις αν κάτι το αγαπάς πολύ σκέψου αν θα το έκανες και τσάμπα…Εκεί είναι το μυστικό και μη παρεξηγηθώ ότι δε θέλω ή ότι δεν διεκδικώ τις αμοιβές μου, κάθε άλλο, όμως οι ώρες που δουλεύουμε δεν αποτιμώνται. Πάρε αν θες έναν ζωγράφο η έναν ποιητή δεν ξέρουν αν τα έργα τους θα πουλήσουν, για την ψυχή τους το κάνουν. Εκεί κρύβεται το μυστικό!! Στην ψυχή! Για να κάνεις θέατρο, να το λαχταράς, να το πονάς πρέπει να έχεις περίσσευμα αγάπης ή έλλειψης αγάπης…Θέλει κόπο, πόνο και συναίσθημα…το ταμείο είναι στην ψυχή!
 img_20161011_012936-01
 
Τα παιδικά σου χρόνια ήταν όμορφα; ανέμελα; Έπαιξαν ρόλο στην πορεία σου σαν άνθρωπος ;
Ανέμελα; πλάκα έχει αυτό. Όχι καθόλου, δύσκολα, περίεργα, επίπονα…όμως και κει έπαιζα ρόλο. Για να μην εκθέτω την πραγματικότητα στο σχολείο, στους φίλους μου, έπαιζα τον ανέμελο, τον ξένοιαστο…με μεγάλη επιτυχία!! Σίγουρα όλο αυτό τα βιώματα και οι καταστάσεις με οδήγησαν στο θέατρο. Μονόδρομος. Ήθελα να βλέπω τον κόσμο να γελά, ήθελα οι μέρες μου να μην είναι γκρίζες αλλά φωτεινές και ζωηρές, με χρώματα και μουσικές.
Σε συνέντευξη σου μίλησες ανοιχτά για το τι έχεις περάσει σαν παιδί. Τι σε οδήγησε στο να μιλήσεις ανοιχτά για αυτό;   ydfshbfhdfzhfhdfhdf-01
Ήταν ένα προσωπικό ξεκαθάρισμα. Έπρεπε να γίνει για να πάω παρακάτω. Όπως σου ανέφερα, απέφευγα να εκθέτω την οικογενειακή μου κατάσταση, από συστολή, από φόβο να μην προκαλέσω τον οίκτο και την λύπηση, από ντροπή..Ήταν ένα τεράστιο βήμα για μένα να το εκθέσω, να βγει στο φως και να »καεί». Ίσως ένα είδος συγχώρεσης, αναγνώρισης, στο ότι το μοιράζομαι και δε φοβάμαι. Γίνεται γνωστό και δεν ντρέπομαι. Πέρασα δύσκολα, υπήρχαν στιγμές- αθροιστικά στα χρόνια που πέρασαν- που το μυαλό μου έπαιζε περίεργα παιχνίδια. Υπήρχαν σκοτάδια μέσα μου επικίνδυνα. Ξέρεις οι δαίμονες του μυαλού παίζουν αλλόκοτα παιχνίδια. Εγώ για να είμαι ειλικρινής – γιατί διαφορετικά πια βαριέμαι – πέρασα εκείνη τη λεπτή ακαθόριστη θολή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου. Έτσι κι αλλιώς ο θάνατος ποτέ δεν με φόβιζε. Πιστεύω ότι όπου υπάρχει θάνατος δεν υπάρχει ζωή και το αντίστροφο. Αυτά τα δύο δεν συναντιούνται. Ποτέ μου δεν λυπήθηκα για κάποιον που »φεύγει», το μόνο που ρωτάω είναι αν πόνεσε, αυτό με καίει. ,Κι αν έκλαψα πολύ σε δικούς μου χαμούς είναι γιατί εγώ δεν θα τους ξαναδώ, εγωιστικό είναι όλο αυτό, για σκέψου. Εκείνος που φεύγει, δεν αισθάνεται,δεν πονά, γιατί τον κλαίμε; Κλαίμε γιατί δεν θα τους ξαναδούμε,εκείνοι, όσοι έφυγαν είναι σε απόλυτη ηρεμία, δεν υπάρχει πόνος, δυστυχία στο νεκρό. Μπήκα, λοιπόν, σ αυτό το μονοπάτι του μυαλού και της πράξης: τι είναι η ζωή, τι είναι ο θάνατος ; Πως αν βάλεις τέρμα, ως εδώ, και τι έγινε; Για να καταλάβεις κατανοώ απόλυτα την περίπτωση του Robin Williams, όλοι έχουν να πουν, έχουν άποψη, κρίνουν (και συνήθως όταν λέμε κρίνουν εννοούμαι κατακρίνουν), φαινομενικά τα χε όλα, καριέρα, οικογένεια, παιδιά, λεφτά, παλάτια και πισίνες, Oscar….ε, και….τι έγινε; οι προσωπικοί του δαίμονες του έπαιξαν περίεργο παιχνίδι, Τον νοιώθω, τον καταλαβαίνω, όπως καταλαβαίνω τι μπορεί να ώθησε 6.000 δικούς συνανθρώπους μας να δώσουν ένα τέλος τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Δεν είναι αδυναμία, φτάνει πια μ αυτό το ταμπού:» Α! είναι αδύναμος.» η »τα χε όλα, τι του έλειψε;» Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται όταν κλείνει μια πόρτα πίσω της. Ποιος θα κρίνει τι είναι αδυναμία και τι δύναμη; είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Απλά στη ζωή επιλέγουμε και εγώ επέλεξα το φως, τη ζωή και τηευτυχία στα μάτια του γιου μου! Ήταν μονόδρομος το ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών!
picsart_10-14-09-15-13Η υποκριτική λειτουργεί και σαν ψυχοθεραπεία ;
Πάρα πολλές φορές! Πρώτον να σου πω ότι έχω παίξει πολλάκις Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά ανήμερα, σε θέατρα γεμάτα, ξέρεις πόσοι άνθρωποι έρχονται μόνοι και βλέπουν θέατρο; Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι για τη δική μου ψυχοσύνθεση να νοιώθω ότι κοίτα κάτι κάνω, προσφέρω κάτι,,,δε νοιώθει ο άλλος μόνος του, δεν έχει κάποιο οικογενειακό τραπέζι, φίλους ε, είναι δω μαζί μας…πως να στο πω με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Οι επιλογές των έργων τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολες αλλά με πήγε η καρδιά, ο Άλαν στο »EQUUS» συναντούσε τον ψυχαναλητή του και αναδυόταν τα οικογενειακά του βιώματα, ο Τομ Ρίπλε’ι’ στον »Ταλαντούχο κύριο Ρίπλε’ι»’ επιθυμούσε διακαώς τη ζωή που δεν έζησε, φτάνοντας στον φόνο, στο M.Butterfly πως ο έρωτας και η αγάπη δεν έχει φύλο, εδώ στο Ημερολόγιο ό,τι πιο κοπιαστικό, βαθύ και ειλικρινές έχω κάνει. Εξοντωτικό μα βγαίνει η αλήθεια, μια αλήθεια που ώρες-ώρες τα λόγια, ατάκες του έργου τα χω πει, τα χω σκεφτεί, ξύνουν καταστάσεις…ίσως γι αυτό πέτυχε το εγχείρημα, η αλήθεια δεν κρύβεται και νομίζω ότι εδώ ο καθένας βρίσκει την αλήθεια του, έστω σε μια ατάκα του έργου θα σε βρω.
Πόσο εύκολο ήταν για εσένα να αποφασίσεις να παντρευτείς και να αποκτήσεις παιδί; Είχες φόβους αν θα τα καταφέρεις να είσαι καλός πατέρας;
Α, να και κάτι που δεν ξέρεις. Δεν είμαι παντρεμένος! Ίσως γιατί ο πατέρας μου παντρεύτηκε δυο φορές και η μάνα μου τρεις ε, αυτό το μοντέλο το ξέρω. Με τη Τζωρτζίνα συζώ εδώ και δέκα χρόνια, έχουμε φτιάξει το δικό μας μοντέλο οικογένειας, έχουμε τον Γιάννη, δημιουργήσαμε ένα δυνατό πυρήνα που η ζωή μας τα φερε έτσι, δοκιμαστήκαμε,αντέξαμε και γουστάρουμε να είμαστε μαζί όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί το θέλουμε.
Σίγουρα είμαι καλός πατέρας,γιατί το θέλω! Λάθη κάνω όμως τον ήθελα τον Γιάννη πολύ! Μεγαλώνει και καμαρώνω, καμαρώνω και μόνο γιατί υπάρχει.Τον βλέπω με τους φίλους του στο ποδόσφαιρο, στο κολυμβητήριο, στα πάρτυ, έχουν τους δικούς τους κώδικες και από μια γωνιά καμαρώνω. Πάντα είχα μεγάλη αδυναμία στα παιδιά, τα παιδιά είναι ειλικρινή, αγάπη θέλουν, αγάπη και αποδοχή άνευ όρων…Δε με νοιάζει τι θα γίνει, να είναι ευτυχισμένος με νοιάζει. Το παιδί δεν είναι κτήμα, ούτε καταξίωση, έχω αυτοκίνητο, σπίτι,γυναίκα και παιδί…τρελαίνομαι, δεν είναι προέκταση για να καλύψεις τα απωθημένα σου. Είναι φως και ελπίδα!! Ο Γιάννης μου »’εφερε» δώρα. Παίζομαι μαζί, γελάμε πολύ, κάνουμε διακοπές οι τρεις αλλά και οι δυο μας, του μαθαίνω να είναι ειλικρινής, να σέβεται τους γύρω του και να κρατά τις υποσχέσεις του. Τον υπολογίζω και σέβομαι την άποψη του καθημερινά. Βαρέθηκα εκείνα τα τύπου »Έλα μωρέ δε θα καταλάβει. Να μεγαλώσει πρώτα. Ε,τ ι ξέρει αυτό;» …πιο παλιά πεθαίνεις. Ο Γιάννης είναι πολίτης του κόσμου, ενάμιση έτους πήγαμε στην Gardeland εναν υπέροχο θεματικό πάρκο πάνω από το Μιλάνο, δύο ετών Disneyland και μετά και ξανά και ξανά. Η ζωή του,ως παιδί, θέλω να ναι ανέμελη, ξένοιαστη, με χαρά και παιχνίδι. Δε νομίζω ότι του προσφέρει κάτι αν μάθει για τρομοκρατικές επιθέσεις ήπραξικοπήματα ποιοι είναι οι Τζιχατζιστές. δε θέλω να μεγαλώνει με φόβο στον κόσμο που ήρθε. Αγάπη και φως να χει στη ζωή του!Πέρυσι υποδύθηκες τον Αυξέντιο Ιβάνοβιτς Ποπρίτσιν στο Ημερολόγιο ενός τρελού. Είχες κοινά στοιχεία με το ήρωα του έργου;
Πολλά, πάρα πολλά. Μιλάει για μεγάλες αλήθειες. Κοιτά έναν καθρέφτη και με βρίσκω συνέχεια μέσα! Χρειάστηκε να τις αναγνωρίσω και να τις δουλέψω…πάω ένα βήμα παρακάτω με μένα, με την πάρτη μου.
 trutrtrfyrdtysfdyhdfuysdf-013
Ποιος ρόλος από αυτούς που έχεις ενσαρκώσει πιστεύεις ότι ήταν ο πιο δύσκολος ;
Κοίτα κάποιοι ρόλοι είχαν τη βαθμίδα δυσκολίας ανάλογα με τη δεδομένη στιγμή που έγιναν. Και ο Γιωργάκης στο »Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη ήταν δύσκολος, αν αναλογιστείς ότι χρειάστηκε να παίζω βιολί σε 23 τραγούδια, παρεμπιπτόντως βιολί δεν ξέρω (!), και ο »Νόνο» στον » Άνθρωπο, το κτήνος και η αρετή» με Κατρανίδη, έπαιζα το γιο της Βέρας (Κρούσκα) δεκαπέντε χρόνια πίσω, είχε τρομερή δυσκολία, ήμουν παιδί, δεν το έπαιζα…στο «»EQUUS» εκτός όλων των άλλων είχε και γυμνό δεκαπέντε λεπτών…στο M.Butterfly να γίνω κινέζα ντίβα της Όπερας, μες στα κιμονό και τις περούκες, η περούκα μου ζύγιζε εννέα κιλά, ειδική παραγγελία απ την Βοστόνη…Εντούτοις εδώ όμως, νομίζω δεν έχει προηγούμενο. Εγώ πιστεύω ότι έχω ροπή η αν θες ευκολία στην κωμωδία (Θίσβη στο Εθνικό, Νόνο που πρωτοαναφέραμε, Μικέλε στο Παγωτό μες το Χειμώνα), αλλά ο δαίμονας μέσα μου με σπρώχνει σε μονοπάτια δύσβατα, επικίνδυνα. Τολμάω και ρισκάρω. Το γουστάρω, ξεκινάει ο «Τρελλός» και νομίζω ότι δε θα βγει η παράσταση μέχρι να φτάσω στο φινάλε μου χει φύγει η μισή ζωή. Σαν να τρέχω μαραθώνιο μόνος μου!

udtyhtgdujgikkghjfgjhfg-02‘Ολα τα αυτά τα χρόνια ένιωσες συναδελφικά μαχαιρώματα, πως τα αντιμετώπισες; Γιατί στην Ελλάδα όποιος ξεφεύγει από το κοπάδι είναι μαύρο πρόβατο.Νιώθεις η έχεις νοιώσει ποτέ έτσι;

– Οι μεγαλύτερες κακίες έχουν ειπωθεί με τη μορφή ειλικρινής φιλίας. Να τη βράσω τέτοια φιλία. Δε θέλω τέτοιους φίλους που με κάνουν να πονώ. Οι κακίες λέγονται γιατί εκείνοι δεν τολμούν…Ένας πολύ καλός φίλος, μου έλεγε εμπιστευτικά τι έλεγαν πίσω απ την πλάτη μου,με χαρακτηριστικές εκφράσεις που χρησιμοποιούσε μόνο εκείνος…τι φτώχεια και μιζέρια Σίσσυ μου. Αγωνιάμε, πονάμε, παλεύουμε , στεναχώριες, πίκρες, χαρές γιατί να μην είμαστε ενωμένοι, αγαπημένοι, γιατί; Λάσπη και κακίες. ; Όλους μας χωρά, ο καθένας το κομμάτι του, ας πάρω το πιο μικρό δε με νοιάζει, αλλά μου ανήκει! Εντάξει. Δεν παίζω στις ίδιες παρέες, δεν τρώω, δεν πίνω, δεν γλείφω εκεί που θα έφτυνα, όμως κοιμάμαι ήσυχος. Κι αν είμαι το μαύρο πρόβατο όπως λες. τα είδα τα όμοια πρόβατα μας έφεραν στη Βουλή…Δεν κάνω τη διαφορά, ούτε έχω τέτοιο καημό. Τα όνειρά μου προσπαθώ να κάνω πραγματικότητα κι αν ενοχλώ ξύδι! Στην επόμενη πρόκληση, αγένεια, πισώπλατη μαχαιριά τα βάζω με μένα που με πιάνω αδιάβαστο. Τον Μ@λ@κ@ τον παίζω δεν είμαι! Μετανοιώνω κάποιες φορές που δεν απάντησα, δε μίλησα και άφησα να περάσει έτσι, αλλά τελικά δεν ξέρω κι αν με ενδιαφέρει. Θέλω να με αγαπάνε. Το ομολογώ. Γι αυτό κάνω τούτη τη »δουλειά» αλλά αν ενοχλώ, δε θα ασχοληθώ άλλο. Τα χάπια του και τον ψυχολόγο του ο καθένας εγώ δε θα γίνω σάκος του μποξ κανενός.
Αυτή την περίοδο πως είσαι στα επαγγελματικά σου;
Συνεχίζω να γράφω το «Ημερολόγιο ενός Τρελλού» του Νικολάι Γκόγκολ, είναι μια πολύ σημαντική στιγμή για μένα. Ξεκινήσαμε πέρυσι και ήταν τέτοια η ανταπόκριση του κοινού και των κριτικών που νοιώθω ότι δεν έχω τελειώσει μαζί του. Πάμε στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη 14-15-16 Οκτωβρίου, στο θέατρο Αθήναιον και αμέσως μετά πρεμιέρα στην Αθήνα την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου στις 20.00 και κάθε Τετάρτη. Έχουμε κάνει συζητήσεις και για άλλα μέρη της Ελλάδας, ίδωμεν.
 Τι όνειρα κάνεις για τα επόμενα χρόνια ;
Έχω έργα που τα αγαπώ, φυλαγμένα στο συρτάρι, θα ρθει η κατάλληλη στιγμή που θα βγουν, είναι δύο που »επιμένουν» όμως τα κρατάω μυστικά,θα ρθει η ώρα τους. Έχω κάνει κάποιες συζητήσεις και αν όλα πάνε καλά, θα κάνουμε μαζί με τη Βάνα Μπάρμπα την Κυρ-Βασιλική, ίσως το καλοκαίρι τον Κινησία στη »Λυσιστράτη» με τη Βάνα. Νομίζω ότι είναι ρόλος για τη Βάνα, αν εκείνη το προχωρήσει, θα πάρει κεφάλια!
utfgujfgjftgufgucf-01
Φωτογραφία: Γιάννης Ντζάνης / Styling: Μάριος Καραβασίλης / Hair styling and make-up: Αγγελική Δαιλάνη/ clothes: Κωνσταντίνος Μητροβγένης/ Ευχαριστούμε για τη παραχώρηση του θεάτρου Λαμπέτη και τη φιλεξενία τα αθηναϊκα θεατρα.