«Ο Μολυβένιος Στρατιώτης» στην Παιδική Σκηνή
26 Σεπτεμβρίου 2017
Που να πας για πικ-νικ και χαρταετό την Καθαρά Δευτέρα
18 Φεβρουαρίου 2018
Παιδικά Ατυχήματα


Ο όρος ατύχημα, περιλαμβάνει τις πτώσεις, τις δηλητηριάσεις, τα εγκαύματα, τις πνιγμονές, ακόμη και τα τροχαία ατυχήματα. Τα αίτια των ατυχημάτων διαμορφώνονται ανάλογα με την ηλικία των παιδιών, π.χ. αυξημένη περιέργεια, άγνοια κινδύνου, τάση προς επίδειξη, κτλ. Τα τελευταία χρόνια, τα παιδικά ατυχήματα στη χώρα μας έχουν αυξηθεί πάρα πολύ και σύμφωνα με έρευνες, αν υπήρχε υποδομή όπως υπάρχει σε άλλες χώρες, θα μπορούσαμε να αποφύγουμε 1 από τα 3 ατυχήματα.

Ατυχήματα στο σπίτι

Τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται μέσα στο σπίτι. Όταν μιλάμε για ατυχήματα μέσα στο σπίτι, συνήθως μιλάμε για εγκαύματα, πνιγμούς και πτώσεις. Τα βρέφη συνήθως καίγονται από τσιγάρα, βάζουν τα χέρια τους στο μάτι της κουζίνας, στο σίδερο ή ακόμη και στο καυτό νερό.  Μπορούν επίσης να πνιγούν από ξένα αντικείμενα που βάζουν στο στόμα τους ή ακόμη και από παιχνίδια που είναι επικίνδυνα, συνήθως αυτά που έχουν κορδόνια. Πολλά ατυχήματα γίνονται στο κεφάλι, όπως για παράδειγμα από πτώση κρεβατιού ή από σκάλες. Χτυπούν συχνά, γιατί σκαρφαλώνουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο.

Εγκαύματα

Το 10 – 15% των ατυχημάτων είναι από εγκαύματα. Τα εγκαύματα στα βρέφη και στα νήπια είναι με ζεστό νερό, ενώ στη σχολική ηλικία τα εγκαύματα από φωτιά λαμβάνουν χώρα.

Πηγές εγκαυμάτων μέσα στο σπίτι είναι οι θερμάστρες , τα τζάκια και τα μαγκάλια. Τα εύφλεκτα υλικά ( βενζίνη, οινόπνευμα, πετρέλαιο ) αν βρίσκονται σε προσιτό μέρος, αποτελούν παγίδες φωτιάς για τα παιδιά. Τα παιδιά έχουν την περιέργεια να βλέπουν πως είναι η φλόγα, γι αυτό τα παιδιά ανάβουν σπίρτα με το παραμικρό.

Αντιμετώπιση εγκαυμάτων

α) πλύση με άφθονο κρύο νερό και μετά με φυσιολογικό ορό

β) απομάκρυνση της μολυσμένης περιοχής με άσηπτη τεχνική και κάλυψη της εγκαυματικής επιφάνειας με αλοιφή και γάζα

γ) αλλαγή του τραύματος καθημερινά και πλύσιμο της περιοχής με νερό και ουδέτερο σαπούνι. Καλή καθαριότητα και της γύρω περιοχής. Προσοχή να μην επιμολυνθεί, γιατί θα αφήσει ουλή.

Τα σοβαρά εγκαύματα νοσηλεύονται στο νοσοκομείο.

Δηλητηριάσεις

Οι δηλητηριάσεις στα μικρά παιδιά είναι αρκετές συχνές καθόσον, μετά την ηλικία των 6 μηνών, αρέσκονται να τοποθετούν κάθε αντικείμενο στο στόμα ή να γεύονται κάθε πράγμα, που είναι σε θέση να πιάσουν. Οι ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν δηλητηρίαση, ανήκουν σε τέσσερις ομάδες: 1. φάρμακα, 2. αντικείμενα, 3. γεωργικά αντικείμενα, 5. φυτά.

Η υποψία λήψης ουσίας, που μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση είναι μια συχνή παιδιατρική κρίση. Αρκετά συχνότερες είναι οι περιπτώσεις εκείνες, που κάποιο παιδί βρέθηκε να κρατά στο χέρι του μια τοξική ουσία, χωρίς να έχει γευτεί ή να έλαβε μια μικρή ποσότητα απ΄ αυτή. Πολύ συχνότερη είναι η παρατήρηση, πως λίγα παιδιά αναπτύσσουν συμπτώματα. Δυστυχώς, σοβαρές δηλητηριάσεις μπορεί να συμβούν, γι’ αυτό απαιτείται η δυνατότητα άμεσης επέμβασης για να σωθεί η ζωή του αθώου θύματος, του παιδιού. Τα παιδιά, που βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο δηλητηριάσεως, ανήκουν στην ηλικία των 7 – 8 χρονών, είναι αγόρια και ιδιαίτερα ηλικίας 18 – 24 μηνών. Αυξημένη συχνότητα δηλητηριάσεων παρουσιάζουν τα παιδιά με οικογενειακά προβλήματα (άρρωστοι γονείς), παιδιά που οι γονείς εργάζονται, παιδιά με έναν γονέα στο σπίτι ή έφηβους γονείς. Η εφηβική ηλικία χαρακτηρίζεται από την αυξημένη συχνότητα αυτοκτονίας που αυξάνεται σημαντικά μετά την πρώτη προσπάθεια τερματισμού της ζωής. Τα κορίτσια δείχνουν μεγαλύτερη καταφυγή στην αυτοκτονία.

Τα συμπτώματα της χημικής τροφικής δηλητηρίασης περιλαμβάνουν:

α) Ναυτία, εμετό

β) Διάρροια.

Αντιμετώπιση

Η πρώτη ενημέρωση του προσωπικού υγείας, στην τηλεφωνική επικοινωνία με τους γονείς, είναι η αξιολόγηση της κατάστασης του παιδιού και ο χρόνος λήψης της τοξικής ουσίας.

Εάν το παιδί παρουσιάζει συμπτώματα θα πρέπει επειγόντως να μεταφερθεί σε περιβάλλον για να προσφερθεί η ανάλογη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Κατάποση ξένων σωμάτων

Τα παιδιά λόγω του αυξημένου αισθήματος περιέργειας που τα διακατέχουν, οδηγούνται στη τοποθέτηση του στόματός τους και γενικά στην κατάποση, οτιδήποτε μπορούν να πιάσουν με τα χέρια τους, μικροαντικειμένων (αυτοκινητάκια, μπίλιες, τσίχλες, βίδες, πινέζα, κομμάτι γυαλιού). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την απόφραξη ή τον τραυματισμό του ανώτερου αεραγωγού. Τραύμα του ανώτερου αεραγωγού είναι κάθε δομική και λειτουργική διαταραχή, που προκαλείται από απόφραξη, στένωση, απόσπαση, απώλεια οστικής ή χονδρικής ακεραιότητας, ρήξεις και διατρήσεις ή από παράλυση. Τα ανατομικά μέρη που περιλαμβάνονται είναι:

α) μύτη, με ή χωρίς τους κόλπους

β) ρινοφάρυγγας

γ) στοματοφάρυγγας

δ) λάρυγγας

ε) Τραχεία.

Αντιμετώπιση

  1. Επανεγκατάσταση ακεραιότητας αεραγωγού.
  2. Έλεγχος αιμορραγίας.
  3. Αφαίρεση ξένου σώματος και μείωση τοπικού ερεθισμού.
  4. Διόρθωση ανισοζυγίου υγρού και οξεοβασικής ισορροπίας.
  5. Διόρθωση οξυγόνωσης ιστών.
  6. Μείωση επιπλοκών και υπολειμματικών ανικανοτήτων.
  7. Απαλλαγή από πόνο, φόβο και αγωνία.
  8. Επαναφορά της φυσιολογικής φωνητικής επικοινωνίας.

Ατυχήματα εκτός σπιτιού

Τα ατυχήματα έξω από το σπίτι ίσως είναι πιο λίγα σε σχέση με εκείνα που συμβαίνουν μέσα στο σπίτι αλλά αναμφισβήτητα πιο σοβαρά. Η έξοδος των παιδιών από το σπίτι είναι αναπόφευκτη αλλά και απαραίτητη ιδίως τα τελευταία χρόνια που τα έχουμε εγκλωβίσει μέσα σε μεγάλες πόλεις χωρίς παιδότοπους, πάρκα και γήπεδα όπου θα μπορούσαν να αναπτύξουν τις διάφορες δραστηριότητες τους. Πρέπει να ενθαρρύνουμε και να επιδιώκουμε τη έξοδο των παιδιών από το σπίτι, παράλληλα όμως να συνειδητοποιήσουμε τους κινδύνους που υπάρχουν και να τα διδάξουμε σωστά πως να προφυλαχθούν.

 

Επιμέλεια Κειμένου: Ελένη Σκιαδά